Na vier jaar kom ik er achter dat ik in mijn linker
oorlel vier gaatjes heb, en in mijn rechter oorlel 5 gaatjes.
En aangezien ik van symmetrie houd raakte ik drie dagen geleden
lichtelijk in paniek. Maar die dag had ik avonddienst, dus besloot
ik mijn lieve vriendin te smsen met de vraag of zij even een
piercingshop wilde bellen om een afspraak voor mij te maken.
Tien minuutjes later werd ik terug gesmst...
Whoepie ik kon direct de volgende dag om half één (voor me werk)
langs de piercingshop. THANKS Lin!
Donderdagochtend brak aan en iets nerveus dronk ik mijn koffie
samen met Lin. Weet niet waarom maar ben toch altijd een beetje
nerveus. Rond half twaalf stapte we in de auto opweg naar Hornbach.
Ja... ik moest eerst even een kluis halen, krijg namelijk binnenkort
mijn eerste wapen en die moet ik goed opbergen.
Vijf voor half één kwamen we aan bij de piercingshop. Na een hele
waslijst van vragen te hebben ingevuld over mijn gezondheid mocht ik
mee naar "het" kamertje.
Ik legde uit aan de dame die mij ging piercen dat ik een beetje kriegel
werd van het idee dat mijn oren niet gelijk waren. Ze kijk mij een beetje
vreemd aan maar zei dat ze me begreep.
Ze zette een stipje op mijn oor en na mijn goedkeuring kwam ze met de
naald aanzetten. Brrr... op één of andere manier krijg ik het dan toch
altijd een beetje warm. Voor ik het wist werd mijn oor aangevallen en liet
zij een buisje in mijn oor achter. Hummm... nu het ringetje nog. Dus nog
even op mijn tanden bijten. Eindelijk... ze was klaar.
Ik haalde opgelucht adem. Alleen keek zij wat minder blij.
"Hummm, hij zit eigenlijk niet zo mooi, dat gebeurt mij nooit" zei ze.
Het gebeurde nu wel, want het zag er inderdaad niet uit!
De piercing zat niet bepaald op de goede plek. Ze zei dat ze het wel over
kon doen. Jippie!! Nu kon ik nog een keer!!
De piercing werd er weer uit gehaald. Daar kwam ze weer met haar naald om
mij vervolgens weer te pijnigen.
Na de tweede keer was ik eindelijk tevreden. Om zo maar te zeggen, zijn mijn
oren nu symmetrisch.

Zo... ik heb eindelijk weer eens de tijd kunnen maken om achter
mijn laptop te gaan zitten.
Afgelopen week was het druk op mijn werk. Binnen drie dagen zijn
er drie bewoners overleden. Dat maakt het nogal eens druk op het
werk. Alle persoonlijke eigendommen (kleding en rommeltjes)
moesten het afgelopen weekend opgeruimd worden.
(lieve bewoners, rust zacht)

En nu is het alweer dinsdag... mijn weekend zit er alweer bijna
op. Maar ik heb van mijn twee vrije dagen genoten.

Maandag eerst even gesport met mijn vriendin en een collega.
En daarna nog even lekker de stad in geweest... drie truitjes
een vest en schoenen gekocht! Deva is dus weer helemaal blij :)
Thuis aangekomen nog even gedouched en daarna boodschappen
gedaan. Met een gevulde maag naar mijn ouders en toen met Wim
en mijn vader opweg naar de schietvereniging. Heb daar echt geen
reet geraakt dus toen iets chagerijnig weer op weg naar huis.

En toen was het dinsdag...
Heb vandaag heerlijk uitgeslapen, das één van mijn hobby's.
Toen even op de koffie bij mijn schoonmoeder en weer op weg
naar huis. Soms heb ik uit het niets ongelovelijk veel zin in
schoonmaken en opruimen. Dus heb ik net even wat was opgeruimd
en mijn hele kledingkast opnieuw ingeruimd.
Ondertussen ging Wim pannenkoeken bakken. Dus ik kon direct
aanschuiven!
Straks krijgen we even visite, en dan zit mijn weekend er echt op.

Ja... je moet nou eenmaal werken voor je geld.
Mijn drie avonddiensten zitten erop!! Jippie!!!
Niet dat ik een hekel aan mijn werk heb hoor...
Vind mijn werk eigenlijk wel héél erûg leuk en gelukkig
maar, heb er drie jaar voor moeten leren.
Het nadeel is dat ik erg vaak wisseldiensten heb, de diensten
zijn allemaal leuk maar zo raak je nog wel eens uit je "ritme".
Vandaar dat ik hier nu rond één uur s'nachts achter mijn
laptop zit. Er was ook weer veel op het werk gebeurd...
Bewoners die bij elkaar lepeltje-lepeltje gingen liggen
(das niet de bedoeling) en een bewoner die een bed van een
medebewoner insmeerde met tandpasta...enz.
(OH God... Laat mij later niet zo worden!!!)
Maar goed... al mijn schatjûhs liggen weer in bed met
schone billen en een gevulde maag. Dat geeft weer een goed
gevoel. Tussen het werken door heb ik vanavond ook veel gebeld
en heb ik aardig wat geld weg gesmst. Maar als je vrienden problemen
hebben doe je dat met liefde.
Alleen voel je je wel wat lullig dat je niet echt goed kan helpen
aangezien je net iemands billen aan het schoon poetsen bent.
Sorry bewoners als ik jullie niet genoeg aandacht heb gegeven...
Maarja...
Heb morgen ook weer veel te doen..
Dacht lekker vier dagen vrij te zijn maar heb morgen een
symposium over wonden ergens in een hotel in purmerend. Dat vind
ik natuurlijk helemaal niet erg! Ben gek op... Uhmm laat maar.
Ik zie wel wat ik daar te horen krijg.
Dus ben ik lekker drie dagen vrij. Oh nee... ivm een zieke collega
werk ik zaterdag ook nog maar dan wel maar tot twee uur.
Maar goed... nu is het toch tijd om zo maar naar bed te gaan.
Morgen weer een nieuwe dag...

Wie had dat gedacht...
Dat ik (computer-leek in hart en nieren) ooit een dagboek zou hebben op het net!?
En toch is die dag aangebroken!! In deze moderne tijd kan je natuurlijk ook niet achter blijven.
Maar... Wat typ je nou zo al in een dagboek?
Vroeger toen ik nog een kleine Deva was, had ik ook een dagboek. Een klein boekje met een schattig slotje en een klein sleuteltje. Het sleuteltje had ik vast gemaakt aan mijn boek, ik ging er niet vanuit dat iemand het zou lezen. Hier in schreef ik de meest nuttige dingen. Nou ja.. toen vond ik het nuttig, als ik het nu terug lees stelt het natuurlijk niets voor. Toch blijft het leuk om er soms in te neuzen.
Maargoed... Vandaag de dag heb ik andere dingen te vertellen en hoeft er geen slotje meer op.
Er is ook iets wat wel kwijt wil in mijn nieuwe dagboek.
Mijn vriendin Linda had vanacht een doorbraak in haar rustige, huizelijke leventje.
Voor het eerst keek zij te diep in het glaasje. En dat in het bijzijn van haar vrienden. In plaats van een fris glaasje cola dronk zij safari, bier en een aantal stuiterballen door elkaar heen. De altijd ingetogen Linda ging los. Na dat zij een aantal keren de dansvloer van dichtbij had bekeken was het tijd om naar huis te gaan.
Lallend over straat besloten wij dat we de plaatselijke shoarmatent nog even lastig moesten gaan vallen.
Ik bedankte de zeer "fris" uitziende jongeman achter de toonbank. Na een minuut of tien kregen mijn vrienden hun welverdiende broodje. We besloten de auto te laten staan op de Burcht om vervolgens naar het huis van mijn vriendin te zwalken.
Onze reis was nog maar net begonnen of Michel (de vriend van Linda)lag in bosjes. En dat terwijl hij ons een paar minuten daarvoor nog probeerde te overtuigen om met de auto te gaan, aangezien hij nog makkelijk kon rijden. Nog geen tien minuten van huis verwijderd besloot hij ook nog eens zijn maaginhoud te legen om vervolgens door zijn eigen vriendin te worden benoemd als mietje.
Eindelijk waren we na ongeveer een half uur in de frisse lucht te hebben gelopen thuis aangekomen. Zoals gewoonlijk besloten we nog even een bakkie te doen. En zelfs Linda, die helemaal geen koffie lust, stond erop dat ze ook een bakkie zou krijgen. En zo eindigde de nacht om zes uur voor ons vieren.
In verband met mijn ochtendhumeur werd ik op een zeer vriendelijke manier om drie uur s'middags gewekt met de mededeling dat de koffie klaar was. Met een kop als een gympie maakte ik een broodje en dronk ik mijn koffie. Als vier zombies zaten we op de bank en meldde Linda dat ze zich niet zo lekker voelde. Ze besloot te gaan douchen om vervolgens met een grote emmer en wit koppie naast ons te gaan zitten op de bank. Het genieten van mijn overheerlijke kopje senseo werd wat verpest door de klokhalzende geluiden van mijn lieve vriendin naast mij op de bank. Na een aantal keren mietje te zijn genoemd ging zij na een half uur over haar nek. Het was voor mij tijd om naar huis te gaan. Ik bedankte mijn vrienden en zei ze gedag.
Volgende week weer?